a christian hedonist

ที่หอเราไม่มีทีวี แล้วสามอาทิตย์ที่ผ่านมาวิทยุก็เสีย ยิ่งไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ด้วยนะ เหมือนโดนตัดขาดจากโลกภายนอก
ข่าวสารอะไรไม่รู้ทั้งสิ้น
มารู้ตัวอีกทีตอนมาอ่านไดอะรี่คนอื่นที่เขียนถึงภาคใต้
แล้วก็ยังไม่รู้สึกอะไร บอกตามตรงอ่านข้ามๆ
ตอนนั้นรู้สึกว่า

"ไม่ใช่เรื่องของเรา"

เวลาเกิดอะไรไม่ดี ไม่รู้จะแก้ยังไง คน (รวมทั้งเรา) มักจะคิดว่าถ้าเราทำเป็นไม่สนใจ คิดซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดี๋ยวปัญหามันก็จะหายไปเอง เดี๋ยวก็แก้ได้เอง เดี๋ยวก็เดีเอง

ก็แหม... วันๆแค่คิดว่าวันนี้จะแต่งตัวยังไง ดูดีรึยัง ไปเที่ยวที่ไหน กินอะไร แฟชั่นเป็นยังไง มีอะไรออกใหม่ คนนั้นชอบเรามั้ย แค่นี้ก็ปวดหัวพอแล้ว
ไม่มีเวลาเหลือไปคิดถึงอย่างอื่นหรอก
แล้วคิดมากก็เหนื่อย คิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
เรื่องคนอื่น เรื่องสังคม เรื่องการเมือง เรื่องไกลตัวน่ะ ลืมๆมันไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก

แต่มันไกลตัวจริงรึเปล่า

ภาคใต้ก็ประเทศไทย
คนที่นั่นก็คนชาติเดียวกับเรา
แล้วถึงต่างชาติต่างศาสนา เค้าก็คนเหมือนเรา
มีชีวิต จิตใจ ความรู้สึก เหมือนเรา

การเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ มันง่าย
การยอมรับความจริงสิ ยาก

เพื่อนเราคนนึง (ไม่ใช่คนไทยด้วยซ้ำ) จะอดอาหารอธิษฐานเพื่อความสงบในภาคใต้
มาคิดดูอีกที เรา (ฉัน, เธอ) จะทำอะไรได้บ้าง