a christian hedonist

ปีที่แล้ว เดือนพฤศจิกา เราไปสมัครฝึกงานที่บางกอกโพสต์ BPSW เขาให้เวลาครึ่งชั่วโมงเขียนเรียงความหัวข้อ วันที่มีความสุขที่สุด
เราเลือกเขียนเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเทอมแรก
ตอนนั้นเราลงเรียนไป 22 หน่วย 10 วิชา เต็มพิกัดพอดี
เหนื่อยสุดๆ
เรียน กลับหอ ทำการบ้าน อ่านหนังสือ แล้วก็นอน ทำอยู่แค่นั้นจริงๆ อ่านหนังสือเกือบตลอดเวลา เสาร์อาทิตย์ก็หอบหนังสือกลับมาอ่านที่บ้าน บนรถก็ยังอ่านเลยอ่ะ เพื่อนถ้าไม่ได้เรียนวิชาเดียวกันก็คือไม่เจอเลย หายใจเข้าหายใจออกนี่นะไม่มีเรื่องอื่นนอกเรื่องเรียน
เกิดมาไม่เคยเรียนหนักขนาดนี้มาก่อน
ที่หอก็ไม่มีใครให้บ่นด้วย เพราะตอนนั้นอยู่คนเดียว กลับบ้านมาก็เจอน้องเราที่เรียนหนักยิ่งกว่าซะอีก คนนี้อ่านไม่ยอมหลับยอมนอน อยู่บ้านไม่ทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากอ่านหนังสือ เห็นแล้วพูดไม่ออก
ชีวิตเป็นแบบนั้น ทุกวัน จนในที่สุด วันนึงพี่ที่โบสถ์ก็ถามเรา เรียนเป็นยังไงบ้าง
เท่านั้นแหละ
ร้องไห้
ร้องไห้ในโบสถ์เลย
เพิ่งรู้ว่าตัวเองทนไม่ไหวแล้ว
พี่เค้าบอกว่าจะอธิษฐานเผื่อ

ดีใจมาก

ไม่น่าลืมได้เลยว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย ไม่ใช่แค่มีคนอื่นเป็นกำลังใจให้หรอกนะ แต่เรายังมีพระเจ้าด้วย เราลืมพระเจ้าไปได้ยังไง

คิดถึงเพื่อนอีกคนที่โบสถ์เดียวกัน เคยเป็นพยานให้ฟัง
เค้าจะอธิษฐานก่อนอ่านหนังสือทุกครั้ง
เกรดขึ้นจาก 1 กว่าๆมาเป็น 3 ได้อ่ะ

หลังจากนั้นเราก็เริ่มอธิษฐานมากขึ้น แบ่งเวลามาอ่านพระคัมภีร์มากขึ้น

ปลายภาคผ่านไป วิชาที่คิดว่าทำไม่ค่อยได้ก็ยังได้คะแนนดีพอสมควร เกรดได้ตั้ง 2.98 แน่ะ

วันนั้นแหละที่มีความสุขที่สุด

ถึงเทอม 2 ดิฉันก็ยังไม่เข็ดค่ะ ลงเกิน 22 อีก 1 เป็น 23 หน่วย 11 วิชา (ต้องไปขอลงเพิ่มเป็นกรณีพิเศษด้วยนะ)
เตรียมตัวได้ล่วงหน้าว่าจะเจอนรกแบบเดิม
แต่กลายเป็นว่าไม่หนักเท่าเดิมแฮะ
สบายขึ้นจริงๆ มีเวลาไปไหนมาไหนบ้าง ไม่เครียดอย่างที่เคย

แล้วเกรดออกมาก็ได้ 3.37

ถ้าไม่ใช่เพราะมีพระเจ้า

เรารู้ เราทำไม่ได้

อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า
อย่าขยาด เพราะเราเป็นพระเจ้าของเจ้า
เราจะหนุนกำลังเจ้า เออ เราจะช่วยเจ้า
เออ เราจะชูเจ้าด้วยมือขวาอันมีชัยของเรา
อิสยาห์ 41: 10