a christian hedonist

คิดเรื่องนี้มานานแล้ว ตั้งแต่อ่านบลอคคุณเบนจนถึงบลอคคุณหัวใจเดินทาง 

เคยพรีเซนท์เรื่องความรักในบทละครเรื่องนึงเมื่อปีที่แล้ว
กลุ่มเราบอกอจ.ว่าความรักของแต่ละคนมันต่างกัน และตัวละครตัวหนึ่งในเรื่องก็รักแต่ตัวเอง

แต่อจ.ถาม "เธอแน่ใจนะ"

ตัวละครตัวนั้นไม่เคยสนใจครอบครัว ไม่คิดทำงาน (ให้ภรรยาเลี้ยง) เอาแต่ออกไปกินเหล้า คบเพื่อนไม่ดี

"คนแบบนั้น มีคำว่า 'รัก' อยู่ในพจนานุกรมเค้าด้วยเหรอ"

แม้เค้าจะทำตามใจตัวเอง ทำเพื่อความสุขของตัวเอง และคิดว่านั่นเป็นความรักที่มีต่อตัวเองก็ตาม
มันก็ยังไม่ใช่ความรักจริงๆ

อาจจะเป็นตั้งแต่ตอนนั้น
หรืออาจจะตั้งแต่ตอนที่คนคนนึงทำให้เราเสียใจ
หรือตั้งแต่ตอนที่ความรักทำให้เราผิดหวัง
ตั้งแต่ตอนไหน... ไม่แน่ใจ

แต่เราคิดว่าคำจำกัดความของคำว่า "รัก" ในความคิดของเรา มันแคบลงทุกที

มีคนเคยบอกว่าเรามองความรักแบบอุดมตคิมากเกินไป

ก็อาจจะจริง

แต่ความรักแบบนั้นมีจริงเหรอ

ความรักไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีความผิดพลาด ไม่มีความเสียใจ ไม่มีการเข้าใจผิด ไม่มีความเห็นแก่ตัว ไม่มีการทำร้ายกัน
คงไม่มีใครอยากจะทำอย่างนั้น แต่บางครั้งมันก็มีปัจจัยอื่นๆมาเกี่ยวข้อง และยังไงเรื่องแบบนี้ก็คงจะเกิดขึ้น
โดยเฉพาะเมื่อเราทุกคนยังคงเป็นมนุษย์ธรรมดา
ที่มีสิทธิ์จะผิดพลาด เสียใจ เข้าใจผิด เห็นแก่ตัว และทำร้ายคนอื่นได้

เรารู้ดีว่าเราไม่สามารถวางใจในคนหรือใจของคนได้เลย
เราทำได้แค่ยอมรับความเป็นคนของเรา และของคนอื่น และก็ได้แต่พยายามและอดทน เท่านั้นเอง

ไม่ว่าความรักในอุดมคตินั้นจะมีอยู่หรือไม่มี
ลึกๆเราก็รู้ ว่าเราคงจะไม่ได้มีความสุขอยู่ตลอดเวลา
แต่มันก็ไม่เป็นไร
มันก็ยังคงคุ้มค่าที่จะพยายามและอดทน

ให้ "ความรัก" เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราจะให้คนอื่นและรับจากคนอื่นได้