เคยมีเพื่อนคนนึง รู้จักกันทาง egroup นานมาแล้ว
เขียนเมลล์คุยกัน สนิทกันมั้ย... คิดว่านะ
แต่พอขอเจอ เค้าบอกว่าอย่าเลย
"ไม่อยากให้มุกผิดหวัง"
ตอนนี้ เพื่อนอีกคน เราไม่ได้ขอเจอนะ แต่ให้เบอร์โทรไปเลย อยากคุยด้วย
(ไม่ใช่ว่าดิฉันทำบ่อยๆนะคะ อย่าตกใจ ถ้าไม่เชื่อว่าสนิทจริงไม่ทำหรอกค่ะ นี่เป็นแค่ครั้งที่สองเท่านั้น)
แต่เค้าหายไปเลย ไม่อธิบาย ไม่แก้ตัว ไม่บอกอะไรทั้งสิ้น
เราก็เดาเอาเองสิ
เพราะในเมลล์ฉบับนึงของเค้า เคยบอกคล้ายๆกัน ว่าอย่าคิดว่าเค้าเป็นคนดีมากนักนะ
เค้าไม่ใช่คนดีขนาดนั้น
ถ้าเป็นเหตุผลนี้ - ซึ่งเราก็ไม่อาจบอกได้ว่าใช่รึเปล่า
จะเคืองจริงๆนะเนี่ย
ในเมื่อเราไม่ได้เจอหน้ากัน ไม่ได้รู้จักกันจริงๆ มันก็คงเป็นเรื่องปกติที่เราจะคาดเดาว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
และเชื่อเถอะ เราก็รู้ดีว่าถ้าหวังสูงเกินไป เราเองจะเป็นฝ่ายที่ผิดหวัง
พยายามจะเตือนตัวเองตลอดว่าอย่าคิดมากไป
สิ่งที่เค้าแสดงให้เราเห็น ถึงจะเป็นความจริง มันก็คือความจริงแค่ส่วนเดียว
เราไม่รู้จักครอบครัวเค้า ไม่รู้จักเพื่อนเค้า ไม่รู้จักโลกที่แท้จริงของเค้า
ไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเค้า
แล้วถ้าไม่เจอกัน...
เราก็คงไม่มีวันรู้
และคงบอกไม่ได้ว่าจะผิดหวังหรือไม่
ถ้าเธอเลือกจะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบในความคิดของชั้น และปิดบังความไม่สมบูรณ์แบบซึ่งเป็นความจริงเอาไว้
ถ้าเธอเลือกที่จะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบที่ไม่มีใครรู้จัก มากกว่าการเป็นคนไม่สมบูรณ์แบบที่คนอย่างชั้นจะรู้จัก
เพียงเพราะกลัวความผิดหวัง
ก็แสดงว่าเธอคิดว่าชั้นจะไม่เข้าใจและไม่สามารถรักเธอในฐานะเพื่อนได้ใช่มั้ย
การมีคนที่เข้าใจตัวตนที่แท้จริงของเรา ยอมรับความบกพร่องของเรา และรักเราแบบที่เราเป็นเรานั้น
มันไม่ดีกว่าการเหงาอยู่คนเดียว และปิดกั้นคนอื่นออกไปเพราะคิดว่าตัวเองไม่ดีพออย่างนั้นหรือ
ถ้าอย่างนั้น คงเป็นชั้นเองที่ไม่ดีพอที่จะทำให้เธอเชื่อใจ
ไม่คุ้มค่าพอที่จะให้เธอเสี่ยง
และชั้นก็คิดผิดเองที่เชื่อว่าเราสนิทกัน
จะทำอะไรก็ตามใจเธอก็แล้วกัน
ชั้นมันก็แค่คนในเนท
ที่ไม่ได้รู้จักเธอ
...ไปกิงข้าวดีกว่า
คนในเน็ต ก็คงมีสักคนหล่ะที่เป็นเพื่อนเราได้ (เพื่อนที่หมายถึง ชื่นชมในความดีของเราและยอมรับในข้อบกพร่องของเรา)
#1 By * ~ หัวใจเดินทาง ~ * on 2005-09-23 14:52