a christian hedonist

ทั้งๆที่ช่วงปลายปีน่าจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข การเฉลิมฉลอง การเริ่มต้นใหม่...
สถิติพบว่านี่เป็นช่วงที่คนฆ่าตัวตายกันมากที่สุด

อาจจะเป็นเพราะเราเห็นคนรอบตัวกำลังมีความสุขในขณะที่เราไม่มีใคร
อาจจะเป็นเพราะเราไม่รู้สึกมีความสุขเหมือนคนอื่นๆ
อาจจะเป็นเพราะในเวลาที่เราควรจะมีความสุข... เรากลับไม่มี

เวลาแห่งการเฉลิมฉลองกลายเป็นการตอกย้ำความเหงา

คิดไปคิดมามันก็ไม่ผิดหรอกนะ

โลกนี้ไม่ใช่ที่อยู่ถาวรของเรา
เป็นเรื่องปกติที่ลึกๆแล้วเราต้องการอะไรมากกว่าที่โลกนี้จะให้เราได้

ถ้าเราไม่โกหกตัวเอง เราจะรู้ว่าเราไม่ได้มีความสุขบนโลกนี้
และมันก็ถูกต้องแล้ว

คริสตมาส คือเวลาที่พระเยซูซึ่งเป็นพระเจ้ามาประสูติเป็นมนุษย์
จุดมุ่งหมายในชีวิตของพระองค์ที่สำคัญที่สุด คือเพื่อไถ่บาปให้เรา
การไถ่บาปเป็นเรื่องสำคัญก็จริงและเราควรจะรู้สึกขอบคุณในจุดนั้น แต่ผลลัพธ์ของมันก็สำคัญไม่แพ้กัน

การที่เราเชื่อว่าพระองค์เป็นพระเจ้าและพระองค์สามารถไถ่บาปให้เราได้นั้นก็เพื่อให้เราสามารถคืนดีกับพระเจ้าได้
เราไม่ถูกตัดขาดจากพระองค์เพราะความบาปอีกต่อไป
แต่เราจะเป็นบุตรของพระองค์

นั่นหมายความว่าเมื่อเวลาของเราบนโลกนี้สิ้นสุดลง เราจะได้ไปสวรรค์
ที่ที่เป็นบ้านที่แท้จริง ที่ที่จะไม่มีความเหงา ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความโศกเศร้า
มีแต่ความสุขและความยินดี

(น่าเสียดายที่เรามีความรู้เกี่ยวกับสวรรค์น้อยเกินไป ทำให้เราไม่รู้ว่าสวรรค์น่าไปยังไง มีนะ หนังสือคริสเตียนที่อธิบายเรื่องสวรรค์ ว่างเมื่อไหร่อาจจะมาแปลให้)

ดังนั้นการประสูติของพระเยซูจึงไม่ใช่แค่เพื่อนำความรอดให้พ้นจากความตายและความทุกข์
แต่นำความหวังของความสุขในอนาคตมาด้วย

และนี่คือเหตุผลว่าทำไมเราจึงควรเฉลิมฉลองในตอนนี้ ในขณะที่เรารออนาคตนั้นที่จะมาถึง
เพราะเรามีความหวัง

ปล. วันนี้ที่มหาลัยมีงานคริสตมาสด้วย ไม่รู้เป็นไงบ้าง