ช่วงนี้กำลังเครียด
ตั้งแต่รับปริญญาเสร็จ แม่ก็ยิ่งกดดันให้ออกจากงาน
หรือไปเรียนก็ได้
สักอย่าง
แค่ให้ออกจากที่นี่ ไปอยู่ที่อื่น
สองอาทิตย์ที่แล้วอยู่ๆเจ้านายก็บอกให้ไปเรียนภาษาไทย
หลายคนฟังแล้วขำ... ตั้งแต่เพื่อนๆรอบตัว ไปจนถึงแฟมมิลีที่อเมริกา
จะไปเรียนทำไมอีก
แต่เรื่องของเรื่องคือมันดีไม่พอจริงๆ อันนี้รู้ตัวดี
ก่อนหน้านี้เคยเจอเจ้านายฝรั่งซึ่งเป็นที่ปรึกษาด้านการแปลและพูดภาษาไทยไม่เป็น มาถามเราว่า "แล้วที่บ้านน่ะพูดภาษาอะไร"
ภาษาไทยเรามันแย่ขนาดนั้น...
แต่พอนั่งดูรายละเอียดคอร์สต่างๆ
กลายเป็นว่ามีแต่คอร์สภาษาสำหรับชาวต่างชาติ
กับพวกปริญญาโทไปเลย ซึ่งก็ต้องเก็บภาษาไทยมาแล้วอย่างน้อย 30 หน่วยกิต
ท่าทางจะยาก
จะไปเรียนการแปลซะเลยก็... ไม่รู้สิ ส่วนตัวแล้วคิดมาตลอดว่าถ้าภาษาเราดีทั้งสองภาษา กับขยันหาความรู้แนวที่เราแปล อะไรก็แปลได้ทั้งนั้นแหละ
จะไปเรียนทำไม
แม่ก็เกิดคิดได้อีกว่าไปเรียนภาษาญี่ปุ่นสิ
ไหนๆก็เรียนเป็นวิชาโทแล้ว จะทิ้งก็เสียดาย
แล้วก็เป็นอะไรไม่รู้ ทุกวันนั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้าน จะเจอคนญี่ปุ่น
แต่ก่อนมันก็คงมีอยู่แล้วล่ะ แต่ไม่เคยสังเกต ช่วงนี้กลายเป็นว่าต้องได้ยินคนพูดภาษาญี่ปุ่น หรืออ่านภาษาญี่ปุ่น... ทุกวัน
หรือจะเรียนญี่ปุ่นดีล่ะ
สองอาทิตย์ที่ผ่านมาวนเวียนอยู่แค่นี้
พระเจ้าก็... บอกให้รอน่ะ
บอกซ้ำๆมาหลายวันละ
แต่ความหวังที่เห็นได้นั้นไม่ใช่ความหวังเลย ใครเล่าหวังในสิ่งที่ตนเองมีอยู่แล้ว? แต่ถ้าเราหวังในสิ่งที่เรายังไม่มี เราย่อมรอคอยสิ่งนั้นด้วยความอดทน
- โรมัน 8:24-25
รอเนี่ย... ใครจะรู้ว่านานแค่ไหน อาจจะเป็นปีก็ได้
เครียดนะพระเจ้า
แต่ให้คุ้มกับที่รอแล้วกัน
(คุ้นๆล่ะสิ)
แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น..ก็ขอให้เลือกในสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกแย่และจะเสียใจน้อยที่สุดก็แล้วกัน
อืม...ยังเป็นกำลังใจให้กับน้องมุกเสมอค่ะ
#1 By Hongfha on 2006-08-13 22:19