a christian hedonist

จะไปจริงๆเหรอ เศร้านะเนี่ย
อ้าว แล้วถ้าไปเมืองนอก จะเรียนไปทำงานไปเหมือนที่อยู่ที่นี่ได้ยังไงอ่ะคะ

คิดให้ดีๆนะคะ รักษาสุขภาพด้วยจ้ะ น้องคิดฮอดม๊ากมาก

ลืมบอก ถ้าเราไปบางกอกคราวหน้า นัดกันกินข้าวก็คงดีเนอะ

โดยส่วนตัวพี่ไม่ค่อยเลือกเรียนต่อถ้าจำต้องเปลี่ยนงานที่ทำอยู่ ฮา รู้สึกเหมือนมันเป็นมุขตายด้านยังไงไม่รู้ แต่อาจจะเพราะตัวเองมีลิมิตเยอะเรื่องมากเองก็ได้ค่ะ เรื่องไปเรียนต่อเป็นอะไรที่ "ใครๆเขาก็คิดกัน" เลยชอบแหวกแนว

ถ้าคิดว่าเรียนแล้วดีกว่า (ซึ่งมันก็ดีกว่าอยู่แล้วล่ะจ๊ะ ปริญญาอีกใบ) ก็ตัดสินใจไปเถอะค่ะ แต่ อืมม์...น่าจะทำอะไรที่อยากทำก่อนที่มันจะสายไปน่ะ บางคนก็เลือกเรียนต่อเพราะเป็นสิ่งที่อยากทำ นั่นก็โอเคนะ แต่อย่าไปเรียนเพราะไม่รู้จะทำอะไรดีเลยค่ะ มันฟังดูโหวงเหวงจังนิ

ครอบครัวคือส่วนหนี่งครับ แต่เส้นทางของเราเราต้องเลือกเอง ไม่มีใครเลือกเส้นทางให้เราได้ ถ้าเราเลือกเอง เราจะไม่เสียใจในสิ่งทีเกิดขึ้น ขอให้คุณมุกเชื่อมั่นในใจตัวเองนะครับ
ส่วนคำว่าเห็นแก่ตัว ไม่เกี่ยวหรอกครับ ทุกคนมีเส้นทางเดินของชีวิตด้วยตัวเองทั้งนั้น ไม่ต้องซีเรียสครับ ถ้าทำในสิ่งที่ถูกต้อง ก็ขอให้คุณมุกเดินจนสุดเส้นทางที่ตัวเองเลือกให้ได้นะครับ เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าสิ่งที่คุณเลือกและทำ เป็นสิ่งที่ถูกเสมอมาครับ
เป็นกำลังใจให้เสมอมานะครับ

เราว่าเราก็เข้าใจความสุขของการเป็นคริสเตียนของมุกนะ
ส่วนนึงก็เพราะเราได้อ่านได้ทำความเข้าใจกับศาสนาคริสต์
ทั้งจากผู้คนรอบๆตัวเราทั้งจากคำสอนรวมถึงจากไบเบิ้ลด้วย
เรามีความเห็นว่ามุกเป็นคริสเตียนที่ดีมากๆคนนึงเลยล่ะ
แต่เราก็ไม่คิดว่าคนส่วนใหญ่จะเข้าใจได้หรอกนะ
แม้แต่คนใกล้ๆตัวเราเองหลายคนก็คิดในแง่ลบทั้งๆที่ไม่เคยรู้อะไรเลย

ถึงเราจะเข้าใจมุกแต่เราก็เห็นใจคุณแม่ของมุกนะ
เราเข้าใจว่าเค้าไม่ได้มองแค่ในความสุขในปัจจุบันหรอก
แต่ถ้ามองไปไกลๆตรงจุดไหนที่คุณแม่จะหมดห่วงได้
ถ้ามีจุดนั้นอยู่จริงๆ เราว่าคุณแม่ก็คงไม่ต้องกังวลหรอก
ปัญหาก็คือจุดนั้นน่ะเป็นเรื่องของอนาคตที่ไม่มีอะไรยืนยันได้
คนเป็นพ่อแม่ก็อยากได้อะไรซักอย่างที่เป็นหลักประกันในอนาคตให้ลูก
อย่างน้อยถึงจะไม่สามารถยืนยันได้เหมือนกันแต่โอกาสก็มากกว่า

ถึงจะไม่ได้ตั้งใจประชด แต่เราจะห้ามคนอื่นไม่ให้คิดได้เหรอ
ใจเย็นๆนะ

ปล.เราอาจจะไม่ได้อยู่ข้างมุกนะ เรามองอย่างกลางๆ แต่ก็คิดว่าเข้าใจทั้งสองฝ่ายพอๆกัน

ยอมรับมาเหอะ ว่าจะหนี

เหตุผลที่ชอบไดอารี่นี้ ส่วนนึงคงเป็นเพราะ เรื่องเจ้าของบล๊อคมีปัญหากับทางบ้าน


เพราะผมก็ (เคย) มีเหมือนกัน แต่เหมือนจะต่างกัน คือผมต้องตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเองแบบ 100% ตั้งแต่อายุ 16-17 ไม่มีใครห่วง ไม่มีใครสนใจ (แถมเราต้องห่วงเค้าอีกต่างหาก)
เรื่องหวังให้ใครเข้าใจ สนับสนุนส่งเสริมในสิ่งที่เราอยากทำนี่หายไปเลย... อยากทำอะไรก็ทำไป แต่ต้องหาเงินทำเอง... ก็ผ่านวัยรุ่นมาแบบรันทดพอสมควร

คุยเรื่องศาสนานี่ไม่ค่อยถนัด เพราะผมก็แบบ เหมือนจะอ่านพวกปรัชญาอะไรมาเยอะ ตอนวัยรุ่น แต่ที่สุดก็เลิกสนใจทั้งหมด แล้วมีหลักอยู่อย่างเดียว...
สู้โว้ยยยยยยยย

แต่ผมเชื่อเรื่องการเป็นคนดีนะ ทำดีต้องได้ดี และความดีที่เป็นหลักสากลคือกตัญญูรู้คุณคน ไม่มีใครยืนบนลำแข้งตัวเองได้ตั้งแต่เกิด และก็เชื่อว่าชีวิตเราเป็นของเรา ก็ต่อเมื่อเรารู้ว่าเราต้องการอะไรในชีวิตจริงๆ ไม่ใช่ถามตัวเองหน้ากระจกบ่อยๆว่า เรามีความสุขกับสิ่งที่เราทำจริงๆหรือเปล่า กล่าวคือถ้าเราเชื่อมั่นในแนวทางของเรา และยืนบนลำแข้งตัวเองได้จริงๆ คนรอบข้าง ไม่ว่าใคร จะไม่สามารถทำให้เราหวั่นไหวได้เลย...

ก็ขออวยพรให้การตัดสินใจในเร็ววันนี้เป็นเส้นทางที่มุกต้องการจริงๆ

ปล. เพิ่งรู้ว่าไปผ่าตัดมา หายไวๆนะครับ

ชอบแบบไหน ทำสิ่งที่คิดว่ามีความสุขดีกว่า คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก

เค้าแนะนำได้แค่ว่า
เลือกอันที่มันไม่ต้องกลั้นใจทำก็พอ
เพราะสุดท้ายแล้วมันก็เป็นอนาคตของเรา