ในที่สุดเมื่อคืนก็ขุดเอาเอ็มดีมาฟัง
ถ้าไม่ใช่เพราะวิทยุเสีย กลัวโน้ตบุ๊กจะพัง (มันเก่าแล้ว เรายังอยากเก็บไว้พิมพ์งานปีหน้า) และอยากฟังเพลงสุดๆ
ก็คงจะลืมไปแล้วล่ะนะว่ามีเอ็มดีอยู่
เพลงก็เป็นเพลงที่ไม่ได้ฟังมานานแล้วเหมือนกัน (เพราะไม่ได้อัดเพลงใหม่ๆเข้าไปเลยไง)
Avril Lavigne อัลบัมแรก
จำได้เลยว่าตอนออกมาใหม่ๆ ฟังทุกวัน
และจนถึงตอนนี้ก็ยังร้องได้ทุกเพลง
เคยร้องไห้เพราะเพลงเค้าด้วย แต่ไม่ใช่เพราะ Im with you นะ
Complicated เนี่ยแหละ เชื่อมั้ยล่ะ
ใจเย็น จะโวยวายไปทำไม
ทำใจให้สบาย ทุกอย่างมีทางแก้ไข
ถ้าเพียงแต่เธอจะปล่อยให้มันเป็นไป
เธอก็จะเข้าใจ
คือถึงจะมีปัญหา มันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมายอย่างที่เราคิดหรอก คนอื่นเค้าก็เคยเจออะไรแบบนี้แล้วก็ผ่านมันมาได้ทั้งนั้นแหละ ส่วนใหญ่ที่เรากลุ้มใจน่ะ อาจจะไม่ใช่เพราะปัญหานะ แต่เป็นเพราะเราคิดมากไปเองต่างหาก เพราะฉะนั้นไม่ต้องทำอะไรให้ยุ่งยากซับซ้อนขนาดนั้น ใจเย็นๆ แล้วก็จะหาทางออกได้เอง
กับอีกเพลงคือ Too much to ask
ไม่รู้หรือว่าเธอกำลังหลอกตัวเอง
เธอจะไม่มีวันเข้าใจอะไรด้วยการมองผ่านกระจกเงา
จนกว่าเธอจะรู้ตัว มันไม่สายเกินไปหรอก
เพราะฉันจะรออยู่ที่นี่
เวลามองกระจกเงา มันจะสะท้อนภาพตัวเองใช่มั้ยล่ะ หมายความว่าการคิดถึงแต่ตัวเอง หมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเอง ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น ชีวิตมันไม่ได้แคบขนาดนั้น อย่าจำกัดความคิดของเราอยู่แค่นี้ ถ้าไม่ได้เรียนรู้ก็จะไม่มีวันเติบโต ลองมองอย่างอื่นดูบ้าง แล้วจะรู้ว่า โลกนี้ยังมีสิ่งอื่นที่ยิ่งใหญ่และสำคัญกว่าความรู้สึกเล็กๆน้อยๆของเราตั้งมากมาย
มันอาจจะดูไม่ค่อยสำคัญ แต่ช่วงนั้นเรากำลังกลุ้มใจมากเลย มีปัญหากับเพื่อนอยู่ ฟังเพลงไปก็เริ่มรู้สึกว่าเราอาจจะคิดมากไปเกี่ยวกับคำพูดของเค้า แต่กลับไม่เคยคิดถึงตัวเค้าว่าเค้ารู้สึกยังไงถึงพูดแบบนั้น
อัลบัมที่สองของ Avril นี่ก็ชอบนะ
แปลไปบ้างแล้วเหมือนกัน
อยู่ที่โฮมเพจเรา
ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น
...
เมื่อวานนี้หลังพิมพ์รายงาน (ที่พูดถึงข้างล่าง) ประมาณ 2 ชั่วโมง เราก็ไปสอบ presentation
อจ.บอกว่าหน้าเราเหมือนโดนทรมาน... -"-
ก็มันปวดตาอ่ะ ง่วงมากๆเลยด้วย
แล้วเรื่องที่พรีเซนท์นี่ก็คิดไม่ออก เพื่อนคนอื่นในกลุ่มก็ช่วยอะไรไม่ได้ด้วยนะ เพราะไม่มีใครอ่านหนังสือจบเลยสักคน
กลับหอมาพิมพ์รายงานต่อ เข้าไปดูรหัสวิชาในเวบมหาลัย
เลยลองใช้โปรแกรมทดสอบเกรด (เค้าจะมีรายชื่อวิชาที่เราลงเรียน แล้วให้เราใส่เกรดดูว่าเฉลี่ยจะออกมาเท่าไหร่)
เทอมนี้ท่าจะแย่กว่าเทอมที่แล้ว...
วันนี้ก่อนสอบ ไปส่งรายงาน เจอเพื่อนขึ้มมาถามคำถามอจ.พอดี เราเลยยืนฟังด้วย
อจ.บอกว่าหน้าเธอยังกะไปรบที่ไหน
อ้าวเหรอ... นึกว่านอนพอแล้วนะ
แสดงว่าเหนื่อยจริงใช่มั้ยเนี่ย
อาทิตย์หน้าสอบ 6 ตัว (อาทิตย์นี้แค่ 3)
เริ่มวางแผนแล้วว่าจะไม่อ่านตัวไหน
คือมันอ่านไปแล้วทั้งนั้นแหละ เริ่มจะลืมแล้วด้วย แต่ถ้าขี้เกียจก็ไม่ทวนแล้วล่ะ
เฮ้อ
...
บางทีฉันก็สงสัย
ว่าอีกไกลแค่ไหน กว่าจะถึงจุดหมาย
-free & easy , Ayumi Hamasaki
แก้ไขเมื่อ 23/2/2548 17:17:08
posted on 19 Feb 2005 16:23 by ambiguous in thoughts
ที่หอเราไม่มีทีวี แล้วสามอาทิตย์ที่ผ่านมาวิทยุก็เสีย ยิ่งไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ด้วยนะ เหมือนโดนตัดขาดจากโลกภายนอก
ข่าวสารอะไรไม่รู้ทั้งสิ้น
มารู้ตัวอีกทีตอนมาอ่านไดอะรี่คนอื่นที่เขียนถึงภาคใต้
แล้วก็ยังไม่รู้สึกอะไร บอกตามตรงอ่านข้ามๆ
ตอนนั้นรู้สึกว่า
"ไม่ใช่เรื่องของเรา"
เวลาเกิดอะไรไม่ดี ไม่รู้จะแก้ยังไง คน (รวมทั้งเรา) มักจะคิดว่าถ้าเราทำเป็นไม่สนใจ คิดซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดี๋ยวปัญหามันก็จะหายไปเอง เดี๋ยวก็แก้ได้เอง เดี๋ยวก็เดีเอง
ก็แหม... วันๆแค่คิดว่าวันนี้จะแต่งตัวยังไง ดูดีรึยัง ไปเที่ยวที่ไหน กินอะไร แฟชั่นเป็นยังไง มีอะไรออกใหม่ คนนั้นชอบเรามั้ย แค่นี้ก็ปวดหัวพอแล้ว
ไม่มีเวลาเหลือไปคิดถึงอย่างอื่นหรอก
แล้วคิดมากก็เหนื่อย คิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
เรื่องคนอื่น เรื่องสังคม เรื่องการเมือง เรื่องไกลตัวน่ะ ลืมๆมันไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก
แต่มันไกลตัวจริงรึเปล่า
ภาคใต้ก็ประเทศไทย
คนที่นั่นก็คนชาติเดียวกับเรา
แล้วถึงต่างชาติต่างศาสนา เค้าก็คนเหมือนเรา
มีชีวิต จิตใจ ความรู้สึก เหมือนเรา
การเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ มันง่าย
การยอมรับความจริงสิ ยาก
เพื่อนเราคนนึง (ไม่ใช่คนไทยด้วยซ้ำ) จะอดอาหารอธิษฐานเพื่อความสงบในภาคใต้
มาคิดดูอีกที เรา (ฉัน, เธอ) จะทำอะไรได้บ้าง