วันที่มีคนโทรมามากที่สุด
posted on 05 Nov 2009 22:17 by ambiguous in thoughtsคือวันที่เราลืมโทรศัพท์
คือวันที่เราลืมโทรศัพท์
Honor Thyself
Danielle Steel
Bantam Dell, A Division of Random House, Inc.
2008
เรื่องนี้เกี่ยวกับดาราฮอลิวูดคนหนึ่งซึ่งเดินทางไปปารีสเพื่อค้นหาตัวเองหลังจากที่สามีคนที่สองเพิ่งเสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็ง แต่ที่ปารีสนั้นเองเธอประสบอุบัติเหตุและสูญเสียความทรงจำทั้งหมดไป กว่าจะค่อยๆฟื้นจากโคม่า และค่อยๆย้อนกลับไปมองอดีตอีกครั้ง เธอได้มีโอกาสที่จะชื่นชมกับความสุขที่เคยมี ได้แก้ไขความผิดพลาดที่เคยทำให้คนอื่นต้องเจ็บปวด และค้นพบความรักที่สูญเสียไปอีกครั้ง
ฟังดูดีมั้ยค่ะ
ต้องขอคนชมเขียนเรื่องย่อที่ทำให้เราหลงกลซื้อหนังสือเล่มนี้มา
และพล๊อตมันก็ดีจริงๆค่ะ
แต่ถ้าเปลี่ยนคนเขียนคงดีกว่านี้
ไม่น่าเชื่อว่าหนังสือเล่มนี้จะ "ขายดีเป็นอันดับ 1 ในอเมริกา" และนิยายเล่มอื่นๆของนักเขียนคนเดียวกันนี้ทั้งหมด (70 กว่าเล่ม) ก็ขายได้ "กว่า 580 ล้านเล่ม" แล้ว
คุณเธอเล่าเรื่องได้ไม่ดีเลย
ในเรื่องเดียวกัน เธอจะบรรยาย แล้วก็บรรยายซ้ำ จากนั้นก็ให้ตัวละครบรรยายในบทพูด แล้วอาจจะบรรยายอีกสักครั้งเผื่อคนอ่านลืม
นอกจากนี้ตัวละครก็ไม่ได้เรื่องเท่าไหร่ นางเอกของเรื่องเป็นดาราที่โด่งดังไปทั่วโลก ยังสวยและดูเด็กกว่าอายุทั้งๆที่อายุ 50 แล้ว อันนี้ยังพอรับได้อยู่ แต่ส่วนที่ช่างขัดกับพล๊อตก็คือ ชีวิตของเธอนั้นเพอร์เฟค
ทุกคนรักเธอ ทุกคนเป็นห่วงเธอ เธอช่างเป็นคนดี ทำงานเก่ง ช่วยเหลือสังคม เป็นแม่ที่รักลูก เป็นศรีภรรยา และไม่ว่าจะโด่งดังขนาดไหนก็ยังติดดิน ส่วนคนที่ทำพยายามจะทำร้ายเธอก็คือคนเลว ปัญหาอะไรที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดเลยเธอสักอย่างเดียว คนที่ไม่พอใจเธอต่างหากที่เป็นคนผิด แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนดี เธอก็เลยต้องพยายามแก้ไขปัญหาที่เธอไม่ได้ก่อนั้นด้วย
แล้วคนแบบนี้จะต้องการโอกาสที่สองในชีวิตไปเพื่ออะไร
การได้ย้อนกลับไปมองอดีตนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย นอกจากเป็นโอกาสให้ผู้เขียนเล่าเรื่องเดิมซ้ำๆ
ความลึกลับมีอยู่นิดนึง ความตื่นเต้นก็อีกนิดนึง แต่คนอ่านก็เดาได้อยู่ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น
โครงสร้างที่รู้สึกว่าจะใช้บ่อยเหลือเกินคือ He/She was.... and still is.
และด้วยเหตุนี้เองเรื่องก็จบลงด้วยการที่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม อาจจะดีขึ้นกว่าเดิมหน่อยนึง และขอย้ำว่าหน่อยเดียวเท่านั้น
ส่วนคนอ่านก็เหมือนเดิมด้วย เพราะแทบจะไม่ได้อะไรจากหนังสือเล่มนี้เลย ครึ่งเล่มหลังนี่อ่านไปเพื่อให้มันจบเท่านั้นเอง
...
เมื่อวานนี้ได้ไปเดินงานหนังสือกับเพื่อนที่เคยเขียนเรื่องลง ความรู้สึกดี...ที่เรียกว่ารัก แล้วก็คุยกันเรื่องนิยายเล่มนี้แหละ ซึ่งเธอก็เห็นด้วยว่าพล๊อตดี แล้วก็เลยแนะนำหนังสือการ์ตูนเล่มนึงของนักเขียนที่เธอชอบ ชื่อจิอากิ แต่นามสกุลจำไม่ได้ซะแล้ว ซึ่งพล๊อตเดียวกันเลย คือตัวเอกเป็นผู้หญิงที่ประสบอุบัติเหตุและได้ย้อนเวลากลับไปในวัยเด็ก เธอได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ได้แก้ไขสิ่งที่ตนเองเคยทำผิดพลาดไว้ และกลับมามีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปเลย แถมยังทำออกมาเป็นการ์ตูนได้ดีด้วย เพื่อนบอกว่าจะเอามาให้ยืม จะลองดูสิกว่าดีกว่าจริงรึเปล่า
บ่นเป็นคนแก่เลยช่วงนี้
แต่รู้สึกเสียดายเวลาน่ะ
ปิดเทอมก็มีอยู่เท่านี้เอง แล้วยังต้องเสียกับไปหนังสือแบบนี้อีก
จริงๆก่อนจะมาถึง Honor Thyself นี่ก็ได้อ่าน East of Eden จบแล้วในที่สุด
รวมๆแล้วใช้เวลาตั้ง 10 เดือน แต่ก็เป็นเพราะงานเยอะด้วยนั่นแหละ
แล้วก็เป็นหนังสือที่ดีทีเดียว ถ้าว่างก็อยากจะอ่านอีกสักครั้ง ส่วนเรื่อง review ก็ไว้ค่อยว่ากันอีกที
เล่มต่อไปจะอ่านแนวลึกลับละ น่าจะดี
ในที่สุดก็ปิดเทอมแล้ว
การได้พักนี่ประเสริฐสุดจริงๆ
ขอบคุณพระเจ้าสำหรับวันสะบาโตค่ะ
เข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงจำเป็นต้องพัก และพระเจ้าก็รู้ว่าการพักจำเป็นสำหรับเรา
แล้วคนที่ได้พักอาทิตย์ละวัน (หรือสองวันนะ) ก็ทำงานได้มีประสิทธิภาพกว่าคนที่ไม่พักเลยตลอดอาทิตย์
แต่ก็น่าแปลกที่สมัยนี้บางคน ไม่ถูกบังคับก็ไม่ยอมพัก
ทำงานกันให้ตายไปข้างนึง...
พรุ่งนี้จะได้ไปโบสถ์แล้ว
ดีใจจัง
...
ส่วนธีมนี้ ก็... ขี้เกียจทำให้มันดีกว่านี้แล้วน่ะ
แม้แต่ชื่อก็ขี้เกียจคิดให้มันดีกว่านี้
แถมมีมึนกับกล่องใส่คอมเมนต์อยู่นาน (จนบัดนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น)
เอาเป็นว่าเท่านี้ก็แล้วกัน
จริงๆเอาไปดัดแปลงได้เยอะเลยกับรูป background ทำนองนี้
layer ของ content เป็น center อยู่ หวังว่าจะเอาไปปรับกันได้ไม่ยากนะคะ
ต้องขอขอบคุณ code จากคุณ Jealsoul ที่เอามาดัดแปลงในธีมนี้ด้วยค่ะ
Image: The Juice Stop
Font: Never Let Go
Lyrics: My Best, Vanessa Carlton
CSS extra Credit: Jealsoul
* รูปอยู่ที่ photobucket เหมือนเดิม กรุณา save ค่ะ
* มีเฉพาะ bottom menu เท่านั้น
* view ด้วย Firefox เท่านั้น